Ik begin aan mezelf te twijfelen. Ik hoor Dilan Yeşilgöz zeggen dat ondernemers haar bellen met de vraag of ze het land moeten verlaten. Het vestigingsklimaat staat op het spel. Allemaal omdat er een half procent aan de belastingen wordt gemorreld. Mij heeft niemand gebeld. Mijn koffers staan nog op zolder. Is dat een slecht teken?
Het zal allemaal wel. Niemand betaalt graag belasting. Ik ook niet. Maar ik lig er niet wakker van. Misschien mis ik het ondernemersgen. Dus ging ik kijken wat er voor mij te halen viel. RVO heeft zo’n 800 subsidieregelingen. Achthonderd. Er zat er niet één voor mij tussen. Dat bevestigt mijn vermoeden: ik ben geen echte ondernemer.
Ik dacht dat regeren ergens over ging. Over het land van het slot halen. Over woningen bouwen, zodat mijn afgestudeerde zoon niet weer bij mij op zijn oude kamer intrekt. Over netcongestie, waardoor bedrijven die willen groeien op een wachtlijst staan. Over de oorlog aan de rand van Europa. Of hoeven we niet meer bang te zijn voor de Russen?
Kennelijk niet. Regeren blijkt vooral te gaan over onderlinge verhoudingen. De VVD voelt zich overvallen door D66 en CDA. Er moet een fundamentele reset komen. Wie met wie. Wie tegen wie. Veel gedoe. Weinig besluiten.
Dan het echte nieuws. Er zijn 50 procent minder stageplekken voor studenten marketing & communicatie. De helft. Dat haalt geen talkshow. Toch zegt het meer over onze economie dan welke belastingdiscussie ook. Terwijl de politiek bezig is met het verleden, verandert de wereld elke week. Banen verdwijnen. Banen veranderen. Een deel van wat een stagiair vorig jaar nog deed, doet AI nu in een paar seconden.
Bij ons komen nog steeds stagiairs langs. Hebben we ze nodig? Eerlijk gezegd: nee. We laten ze toch komen. Niet omdat ze ons werk uit handen nemen. Wel omdat we ze iets kunnen meegeven. Eén advies vooral: zoek een studie waar over een paar jaar nog werk in te vinden is. Dat klinkt somber. Dat is het niet. AI schept enorme kansen. Wie ermee leert werken, doet in een middag wat vroeger een week kostte. Er ontstaan bedrijven en banen die we vorig jaar nog niet konden bedenken. Daar zou het in Den Haag over moeten gaan. Niet over een half procent.
Misschien is dat wel ondernemen. Kijken wat er verandert en daar als eerste op inspelen. Dan ben ik toch een ondernemer.
En ik blijf gewoon hier.